اعتراف خیلی کار بیهوده و الکی هست. مثلا اعتراف کنم که من گناهکارم و فلان گناه کبیره و صغیره رو انجام دادم. که چی؟! اعتراف به هر کاری حالا.... بیهوده است ولی با تمام ترسی که به همراه خودش داره من این کار رو میکنم... در حین اغراق به اشتباهم انگار چشم تو چشم واقعیت شدم و تمام احساسش بهم منتقل میشه!
بنظرم این خیلی طبیعی هست که آدم گاهی از خودش متنفر بشه. گاهی هم خودشو تحسین کنه و دوست داشته باشه. ولی خب حالت تنفر بیشتر اتفاق می افته...