یا علی گفتیم و عشق آغاز شد....

همین دیگه...

یهو وقتی که انتظارشو نداری، وسط یه عالمه برنامه ریزی و نقشه کشیدن ها برای آینده سینگلی از راه میرسه، درست همون موقع که رها کردی زندگی رو...

هی امان

حسادت توی محیط کار رو می بینم، ولی نمی فهمم! یعنی دوست دارم بپرسم خداییش این وضعیت "گوهی" زندگی من چیش حسادت داره!؟

حسادت قطعا ناشی از ناآگاهی و نادانی هست...

این زندگی توش خودم رو کشته بیرونش مردم رووو...

#خیلی سعی میکنم به این رفتارها دامن نزنم و با محبت بیشتر بفهمونم که داره اشتباه میکنه و فقط آرامش رو از خودش گرفته ... و هم منو داره اذیت میکنه هم خودش رو ،،، ولی بعید میدونم موفق بشم!

باشد که رستگار شویم...

عین سقوط آزاد

بلاتکلیفی رو دوست ندارم ولی روزهای بلاتکلیفی رو دوست دارم درست شبیه زندگی میمونه ... همیشه در حال برنامه ریزی و کنترل همه چیز هستیم ولی بعضی اوقات هست که میترسیم و دعا میکنیم چون نمیدونیم بعدش چی میشه بنظرم این تنها لحظاتی هست که ما زندگی می کنیم. تو خلوت خودمون تنها ترین هستیم و خدا رو بیشتر ازروزهای دیگه احساس می کنیم. مثل بارون یهویی ... مثل خیس شدن هایی که هیچ وقت از یاد آدم نمیره، شاید مثل این میمونه که آدم میدونه چند روز دیگه میمیره و چاره ای نداره جز زندگی کردن روزهای باقیمانده عمرش... یه ترس و دلهره ی شگفت انگیز که هم آدمو اذیت میکنه هم نمیدونه قراره چی بشه... من این نمیدونه ها رو دوست دارم در عین حالی که اذیتم میکنه...