به قول انشتین بنده خدا گفت، حماقت حدی ندارد

هر آدمی گرفتار نادانی خودش میشه... 

نادانی شامل خیلی چیزها میشه،  یک جایی دل رحمی و دلسوزی،  یک جایی چشم پوشی،  یک جای دیگه خود کم بینی حتی،  همون خاکی بودن... 

آدم ها این زمونه بی چشم و رو تر از چیزی هستن که میشه تصور کرد.... 

باید یاد بگیرم تنهایی چطور سر کنم وقتی تنهایی احضار میشه کرج خونه مامانش اینا و اجازه نداره منو ببره!!!!   وقتی ام برگرده عین برج زهر مار میمونه! 

میان دیوارهای سنگی اسیرم انگار

با هر اتفاقی انگار جنس آدم عوض میشه، اولش باورش سخته ولی بعدش به پوست جدیدت به جنس جدیدت عادت میکنی... 

چند روز اول عین دیوانه ها بودم.  دختر خالم با دهن باز بهم خیره شده بود باورش نمیشد این موجود پوکیده همون فاطمه دیوانه ای که همه میگن مثل خاله بتولش هست باشه.  

الان یکم تو بهتم.  دلم مسافرت میخواد،  دوست دارم بگردم، دوستامو ببینم،  یکم حال و هوام و روحیه ام عوض بشه.  کاش بتونم برررم. 

سجاد که دیگه تنهایی میره کرج،  اصلا دوست ندارم باهاش برم ولی این چند روز که نیست منم بتونم برم پیش مژگان دوستم خرم آباد.  دلم یه گردش دوستانه و حسابی میخواد...